ΦΥΓΗ.     

Πας να με πείσεις άδικα πως όλα ειν' ωραία
με συγχωρείται αποχωρώ  εγώ απ' την παρέα,
και μην νομίζετε αφελώς τρελός είμαι και μόνος
όλους τους στέγνωσε εδώ η ερημιά κι ο πόνος.

Δεν ψάχνω λάθη για να βρω σ'εσένα και σ'εμένα
και δεν καταχωρίζω πια ευθύνες  σε κανένα.
Με μια εκούσια φυγή τ'  αφήνω όλα πίσω
όσα σ' ετούτη τη ζωή δεν άντεχα να  ζήσω.

αφήνω πια τον άθλιο φρικτό  περίγυρό μου
ρέστα δεν μου 'δωσε η ζωή, έκλεψε τ' όνειρό μου.
Παίρνω το ρίσκο μου λοιπόν χωρίς ν' αποφασίσω  
και δεν το σκέφτομαι στιγμή για να γυρίσω πίσω.

Μετράω τις πίκρες της ζωής μαζί με τις χαρές
βγαίνουν λειψές οι δεύτερες χωρίς υπερβολές.
πόρτα κλειστή όλη η ζωή, σήμερα δεν ανοίγει
μαύρο λιθάρι πίσω μου, και όπου φύγει-φύγει.

 Σ' όσους  με ψάχνουνε.                           Καστρινός.

Από aggelokastro @ Κυριακή, 14 Μαρτίου 2010 6:52 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

ΕΛΑ  ΜΑΖΙ ΜΟΥ ΟΥΡΑΝΕ.

 

Συννεφιασμένε  ουρανέ

το μεροδούλι ρεφενέ

απόψε Βάζω.

Πνίγω τον αναστεναγμό

κάνω στον έρωτα αγιασμό

ζωή αγοράζω.

 

Έλα μαζί μου ουρανέ

στο στέκι μου στον καφενέ

το στοιχισμένο.

Θα βρεις το ένα μου μισό

το άλλο μες τον Κηφισό

βρες  πεταμένο.

 

Φέρε της λησμονιάς κρασί

απ' το καλό ξέρεις εσύ

κάνε μια στάση.

Έλα για πάρτη μου ουρανέ

σ΄έχω ανάγκη μα το ναι

σ' αυτή τη φάση.

                    Καστρινός.

Από aggelokastro @ Δευτέρα, 8 Μαρτίου 2010 6:55 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

Μ' ΕΝΑ ΖΕΜΠΕΚΙΚΟ ΧΟΡΟ.

Θα ρίξω απόψε ένα χορό
και τον καημό θα σβήσω,
αητέ σου κόψαν τα φτερά
σου πήραν νύχτα τη χαρά,
και πώς να μην δακρύσω.

Που ναι τα φτερουγίσματα
στου αέρα τα γυρίσματα,
κάνω απόψε ότι μπορώ
ρίχνω για σένα ένα χορό
σου στέλνω  χαιρετίσματα.

Με έναν ζεμπέκικο χορό
το λάβωμά σου τιμωρώ.

Το θάνατο μην αρνηθείς
τι ωφελεί κι αν  ζήσεις
ούτε στα μαύρα να ντυθείς
δεν ταίριαξε ν αγαπηθείς
καλλίτερα να σβήσεις.

Μ' ένα ζεμπέκικο χορό
του χάρου κόβω το φτερό, 
την απονιά της τιμωρώ
φέρνω τ αθάνατο νερό.

                            Καστρινός.

Από aggelokastro @ Παρασκευή, 5 Μαρτίου 2010 0:04 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

                     ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΟ.

Ξύπνησε λέει η Άνοιξη στα χείλια τα δικά σου
κι ο μπόμπιρας ο έρωτας σεργιάνι έχει βγει,
μ' ένα του βέλος έβαλε φωτιά στα σωθικά σου
κι εσύ τότε πυρπόλησες ολόκληρη τη γη .

Το απαλό σου φόρεμα εθρόιζε στον μπάτη
σειρήνα περνοδιάβαινες τους δρόμους απαλά,
άκαρδη η ματιά σου μου γύρισε την πλάτη
έχασα πια τον κόσμο μου στο αχανές δειλά .

Κι ως κρύφτηκε ο ήλιος απ' το γυμνό σου χέρι
κι άφωνος και ανήμπορος βρέθηκα στο κενό,
ν' ανάβουν είδα ευλαβικά  οι πόθοι αγιοκέρι
στην άνοιξη που έβαφε με μπλε τον ουρανό.

Σε κάποια πέτρα απόγειρα βαριά αποκαμωμένος
κι είχα τα μάτια μου κλειστά μήπως και ξεχαστείς,
σ' έκσταση και με παραλογισμό σε όνειρο δοσμένος
βρέθηκα του κορμιού σου, αιώνιος εραστής.

Να βγαίναν λέει τα όνειρα αληθινά για λίγο
στην αγκαλιά σου ένα λεπτό μονάχα να χαθώ,
παιδί θα γίνω του αγεριού και στο κενό θα φύγω
λουλούδι μες την άνοιξη θα υπάρχω και θ' ανθώ.

                                                   Καστρινός.

Από aggelokastro @ Δευτέρα, 1 Μαρτίου 2010 9:59 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

                ΠΑΡΑΠΟΝΟ.

Στης ιστορίας το τασάκι πια χωνεύεις 
σ' αρχαίες στάχτες που σε θάβουν ζωντανή,
σε μπερδεμένα δρομολόγια ταξιδεύεις
φρεγάτα με κατασκισμένο το πανί .

Αιθαλομίχλη από τόκους σε τυλίγει
κι η φτώχια σου παγκόσμια κραυγή,
το χρέος σου θηλιά είναι που σε πνίγει
για δανικά έχουν κλίσει όλοι το πουγκί. 

Αμαρτωλή  σκιά στο πρόσωπο σου
ψυχές βυθίζει σε μια θάλασσα πλατιά,
που είναι ο ήλιος ο λαμπρός στο μέτωπο σου
καπνός τον κρύβει από μια αόρατη φωτιά.

Κι εγώ παροπλισμένος στα πενήντα
σε μια χώρα που δεν έχει πια φρουρούς,
με εισόδημα  εκεί στις  τρεις κι εξήντα
τους Ευρωπαίους να προσμένω τιμωρούς.

Τι  να την κάνω τη ζωή μου Ελλάδα μάνα
πάντα μου έταζες λαγούς με πετραχήλια,
πότε δεν  άκουσα  χαρμόσυνη  καμπάνα
πότε δεν μου 'διωξες την πίκρα από τα χείλια.

                                                        Καστρινός.

Από aggelokastro @ Σάββατο, 27 Φεβρουαρίου 2010 11:58 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

ΚΑΤΑ-ΖΗΤΕΙΤΑΙ Η ΕΛΠΙΣ.

 

Μην κλαίς με δάκρυα καυτά

που καίνε το μαντήλι,

σε γράφουν όλοι ΄΄στ'απαυτά΄΄

τώρα εχθροί και φίλοι.

 

Δεν έχεις μούτρα να φανείς

κι οι λόγοι είναι προφανείς.

 

Μου το 'πε ο έξω από δω

βράδυ στην ιερά οδό,

γράφτω αν θες σαν επωδό

ζωή δεν έχει πια εδώ.

 

Αρχίσανε τα πάθη

κάναμε λέει λάθη.

 

Λογαριασμό δεν δώσαμε

τους φίλους μας προδώσαμε,

τα πάντα αναλώσαμε

το πνεύμα παραδώσαμε.

 

Το μάθημα έχει αρχίσει

μας μάθαν και στη Δύση.

 

Μπερδέψαμε σου λέει

το χρέος, με τα χρέη,

τώρα η πατάτα καίει

η ρέγκα να μας κλαίει.

 

Ξέρω τι θέλεις να μου πεις

Κατα-ζητείται η ελπίς.

                             Καστρινός.

Από aggelokastro @ Τετάρτη, 17 Φεβρουαρίου 2010 7:50 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

Από aggelokastro @ Σάββατο, 13 Φεβρουαρίου 2010 2:06 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

Μ' ΕΝΑ ΖΕΜΠΕΚΙΚΟ ΧΟΡΟ.

Θα ρίξω απόψε ένα χορό
και τον καημό θα σβήσω,
αητέ σου κόψαν τα φτερά
σου πήραν νύχτα τη χαρά,
και πώς να μην δακρύσω.

Που ναι τα φτερουγίσματα
στου αέρα τα γυρίσματα,
κάνω απόψε ότι μπορώ
ρίχνω για σένα ένα χορό
σου στέλνω  χαιρετίσματα.

Με έναν ζεμπέκικο χορό
το λάβωμά σου τιμωρώ.

Το θάνατο μην αρνηθείς
τι ωφελεί κι αν  ζήσεις
ούτε στα μαύρα να ντυθείς
δεν ταίριαξε ν αγαπηθείς
καλλίτερα να σβήσεις.

Μ' ένα ζεμπέκικο χορό
του χάρου κόβω το φτερό,
το θάνατό σου τιμωρώ
φέρνω τ αθάνατο νερό.

                        Καστρινός.

Από aggelokastro @ Τετάρτη, 10 Φεβρουαρίου 2010 11:29 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

ΠΙΚΡΕΣ  ΑΜΙΛΗΤΕΣ  ΣΤΙΜΕΣ.

Στ' απόβραδο είπες η ζωή είναι μικρή
είναι αργά τώρα για να ξαναγαπήσω,
έγινε η γεύση μες τα χείλια μου  πικρή
δεν μπόρεσα ποτέ να  σού  απαντήσω.

Στάθηκε άδικη είπες για μένα η ζωή 
πρωί και βράδυ χρόνια τώρα με σκοτώνει
ποτέ δεν μου δωσε λίγο αέρα και πνοή
ποτέ δεν είδα μια στιγμή να με λυτρώνει.

Είπες ακόμα, έχω ανάγκη από ζωή 
ως πότε εμένα η ψυχή θα μαραζώνει,
μικρή περίμενα από σένα αναπνοή
μα εσένα άλλος κουμαντάρει το τιμόνι.

θέλω λιγάκι να χαρώ είπες  τη ζωή
και ότι όλα έχουν ένα τέλος  ορισμένο,
που είναι οι ώρες που θα ζούσαμε μαζί
έρχεσαι φεύγεις σαν να βλέπω κάποιο ξένο.

Του χωρισμού πήρες τη στράτα την πικρή
πριν να προλάβω για χαρές να σου μιλήσω,
φεύγοντας  είπες " η  ζωή  είναι  μικρή "
κι εγώ δεν πρόλαβα ούτε να σ'απαντήσω.

                                            Καστρινός

Από aggelokastro @ Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2010 9:06 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

      ΑΔΕΙΕΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ

Ασε να γεμίσω άδειες Κυριακές
σε μια καλημέρα σου πάνω να ξαπλώσω, 
άδικος ο κόσμος και οι χαρές μικρές
έδωσα απλόχερα οτ΄ είχα να δώσω .

Ασε να ξεφύγω αν με συμπονάς
όνειρο κακό της νυχτιάς να σβήσω,
Σκέψη ψυχοφθόρα πάντα τριγυρνάς
σ' ένα άδειο μέλλων που ξεμένει πίσω .

Άσεμε να γείρω και μην με ξυπνάς
για να ξεχαστώ κάνω πως κοιμάμαι.
Άδειες είναι οι Κυριακές και μη με ρωτάς
σπάνιες οι χαρές και δεν τις θυμάμαι.

Άσε  να χαθώ σ' άδεια καφενεία
με φτηνό πιοτό πάλι να μεθύσω.
Άδεια σαν τις Κυριακές είν' η κοινωνία
ξέρεις κανα τρόπο για να την αφήσω;

                                                  Καστρινός.

Από aggelokastro @ Κυριακή, 31 Ιανουαρίου 2010 1:24 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

Από aggelokastro @ Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2010 1:24 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

       ΧΑΜΕΝΟΙ ΕΡΩΤΕΣ.

Η παγωνιά μες το σαλόνι έχει κρυφτεί
για να μου στήσει υποχθόνια παγίδα
έχει ο έρωτας εκεί απαγχονιστεί
με ψεύτικου φιλιού την αλυσίδα.

Αυτό που έσταζαν στους τοίχους οι αρμοί
δάκρυα ήτανε δεν ήταν υγρασία,
παλιάς αγάπης το ολόγυμνο κορμί
εκλιπαρούσε γοερά για ευθανασία.

Και το μυαλό σε σκουπιδιάρικου σωρό
σαν ξεσκισμένο πανωφόρι, πεταμένο,
τίποτα λέει πως δεν αντέχει στον καιρό
σε ένα όνειρο φριχτά λεηλατημένο .

Βαρύς ο χώρος  σαν θανάτου αναπαμός
και η απουσία της νυχτιάς προσκυνητάρι,
μες την ψυχή μου ένας πόθος σκοτεινός,
εκλιπαρεί να έρθει ο ύπνος να με πάρει.

Μα δεν θα κλάψω σκέφτηκα πνιχτά,
μαζεύοντας του εαυτού μου τα κομμάτια.
Πορτοπαράθυρα θ' αφήσω ανοιχτά,
στο όνειρό μου να βρεθούν τα δυο σου μάτια.

                                                                Καστρινός.

Από aggelokastro @ Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2010 0:13 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

        ΘΑ ΧΤΙΣΩ.

Χώμα θα πάρω και νερό
κι  ολόχυτο αρχαίο μπακίρι
απ' των Δελφών το ιερό 
κι από ένα Ελληνικό λιοπύρι.

Και θα γυρίσω χρόνια πίσω,
που η τέχνη και Θεούς γεννά,
τα  χρόνια σου τα σκοτεινά
με ιερούς  ήλιους να ντύσω.

Πρωί πρωί θα  ξεκινήσω
κι ως θα κοιμάσαι από νωρίς
ελαφριά μην σε ξυπνήσω
φως θα σου φέρω της  αυγής.

 Πηλό θα πάρω και  μπακίρι
για να σε χτίσω απ' την αρχή
δεν θα τους γίνει το χατίρι
θα ρθει μια νέα εποχή.

Χώμα θα πάρω και νερό
κι  ολόχυτο αρχαίο μπακίρι
απ' των Δελφών το ιερό 
κι από ένα Ελληνικό λιοπύρι.

                      Καστρινός.

Από aggelokastro @ Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2010 10:32 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

      ΚΑΘΕ ΨΥΧΗ.

Κάθε ψυχή ένα ξερονήσι
κάθε ψυχή μια ερημιά
σβηστό κερί σε εξωκλήσι
με ανταπόκριση καμιά.

Κάθε ψυχή έρμο καράβι,
κάθε ψυχή και ρημαδιό,
στο κύμα έρμαιο και χάδι
πού'χει λαχτάρα για φευγιό.

Κάθε ψυχή μιας πίκρας στέρνα,
κάθε ψυχή μια φυλακή.
γέρος σε υπόγεια ταβέρνα,
πού'χει μεθύσει με ρακί.

Κάθε ψυχή άσπρο μαντήλι
που το ματώνει ο χωρισμός,            
βάρκα παλιά που χει ξωκείλει
και την σκουριάζει ο καιρός.

Κάθε ψυχή και μια παγίδα
κι ένα χαμένο "σ' αγαπώ",    
ομίχλη μες σε καταιγίδα

που ψάχνει για να βρεί σκοπό.

                           Καστρινός.     

Από aggelokastro @ Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2010 10:35 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

Από aggelokastro @ Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2010 2:10 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

Από aggelokastro @ Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2010 1:21 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

Από aggelokastro @ Κυριακή, 17 Ιανουαρίου 2010 2:09 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

                 ΕΨΑΧΝΑ.

Πήρα τ' απόβραδο  ένα όνειρο τρελό
μαζί να βρούμε που είναι η πραγματικότης,
μα ήταν σακάτικο, ψεύτικο όνειρο χωλό
να κλαίει η μοίρα το φτωχό το  ριζικό  της.

Στο καταχείμωνο δεν βρήκα κάποια ξέρα
και το 'ριξα στο  πιόμα  από  νωρίς  
γουλιά- γουλιά αδέσποτη είναι σφαίρα
κάτσε παρέα να μου κάνεις να  χαρείς.

Νύχτα για μένα ακόμα και το φως της μέρας
να ξαναπλάσω θέλω τη ζωή μου με πηλό
η αναπνοή μου μολυσμένος είναι αέρας
ένα ποτήρι πιες και τράβα στο  καλό.

Έψαχνα μια ζωή για το χρυσόμαλλο το δέρας
κι έφτασα για παρέα τώρα να παρακαλώ.

                                         Καστρινός.

Από aggelokastro @ Πέμπτη, 14 Ιανουαρίου 2010 11:20 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

ΠΙΚΡΕΣ ΘΛΙΜΜΕΝΕΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ.

πικρές, θλιμμένες  Κυριακές
στου νου το εικονοστάσι,
ξεθωριασμένες  μουσικές
στου πρωινού τη χάση.

έρημοι στίχοι και γυμνοί
κανείς δεν θα τους ντύσει,
θέλουν να βγάλουνε φωνή
μα ποιος θα τους αφήσει.

Φοβάμαι μην παρεκτραπούν
μέσα στην αλητεία.
Βοηθάτε τους για να σταθούν
τους βγάζω σ' επαιτεία.

Έστω ένα μήνυμα μικρό
δώστε μια καλημέρα
ένα χαμόγελο πικρό
να πάει καλά η μέρα.

                    Καστρινός.

Από aggelokastro @ Κυριακή, 3 Ιανουαρίου 2010 11:17 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

 ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΟ.

Ξερνάει ο χρόνος απειλές

με μία πρόσθεση,

κι όμως δεν είναι υπερβολές

τούτες του χρόνου οι βολές

πάρτω απόφαση.

 

Ευχές μετράω στον ενικό

για να ξορκίσω το κακό

κι έχω σαλτάρει,

πετροβολάω τον καιρό

μα η πέτρα πέφτει στο καινό

και όποιον πάρει.

 

Μου μειναν ρέστα απ' τη χρονιά

τα όνειρά μου.

Άσε το χρόνο να περνά

λίγη η ζωή και δεν γυρνά

καλή χρονιά μου.

                Καστρινός.

ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ Ο ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΣ ΧΡΟΝΟΣ.

Από aggelokastro @ Παρασκευή, 1 Ιανουαρίου 2010 11:09 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα